عابر بی پا

یک عابر بی پایم

در جاده تنهایی

کوله به کمر دارم

یک مُشتِ پر از کینه

یک قلبِ سبکبال از

این مرز، پر از حیله

راهم به فلان اباد

جایم به خراب اباد

مرزی است میان ما

غم ها و تباهی ها

شادم زاحوالم

مستم زرخسارم

اشکم دوید از غم

پلکم که گریان است

مُردن چه اسان است

این مُردن بی رویا

صد شوق به من داده

صد شوق پر از شادی

به سینه ی من داده

من عابر تنهایم

در جاده بی یارم

در جاده ی بی عابر

من عابرم بی پایم

من عابر بی پایم