بارش غم

اینقدر از در و دیوار غم. می بارد که صدای غرش آسمان و بارش ابرها هم در برابر غم هایم هیچ می شوند.

اینقدر در دلم اضطراب و تشویق دارم، که حتی تمامی خشم ها و فریادهای درماندگان و بی کسان در مقابلش خاموش می شوند.

اینقدر ماتم و شیون در سینه ام نشسته که تاب رویارویی با زندگی را در دل کشته ام.

ترس وجودم را خورده است.فشار شدید روانی بر پیکرم می کوبد و درونم را هر روز پیر تر از قبل می کند.

فریاد می زنم اما خاموشم.گریه می کنم اما اشکی بر چشمانم جاری نمی شود.

می سوزم و می پوسم اما در چهره ام تاثیر نمی گذارد.

غمگینم،نالان و پریشانم، پریشان از روزگار و دور و اطرافم

هیچ چیز به ذهنم نمی رسد و مغزم تاب و توان یاری با مرا در برابر مشکلات ندارد.

نه ناچار ذهنم را به مسیر انحرافی غیر از غم هایم می کشانم.